بيدار

خبرهای حوزه محیط زیست در ایران به هیچ عنوان خوشایند و دلچسب نیست. بیشتر لاشه نیمه جانی را می ماند که این اندک توانش نیز از تنش بیرون می کنند.

به نظر می رسد راهی برای نجات این پیکر بیجان نباشد. اما وظیفه انسان ها است که تلاش خود را به کار بگیرند. به یک دلیل ساده که این محیط زیست که یکسره از میان می رود مکان زندگی ماست. اگر چشم و گوش خود را بگشاییم چندان دشوار نیست که بفهمیم ما در میان کارخانه، جاده و آپارتمان نمی توانیم زندگی کنیم. تمام این مظاهر تمدن بدون توجه به این اصل که به قیمت جان ما تمام می شوند به هیچ نمی ارزد. آنچه که در قبال این پیشرفت(!) به دست می آوریم از کف رفتن هوای پاک، به هم خوردن اکوسیستم و ضایعات کشاورزی، سیل و دیگر خطرات اکولوژی است. به طوری که برای کشور بی آبی چون ایران باران سیل آسا که نعمتی بزرگ تواند بود منجر به سیل می شود. حساب و کتاب ساده ایست بدن ما به کمک دی اکسید کربن، مونوکسید کربن، سولفید هیدروژن و ترکیبات سرب دار و غیره نمی تواند متابولیسم را انجام دهد. اکسیژن می خواهیم. پس چرا اینگونه به جان این زیستگاه ها افتاده ایم؟

این جستار در صدد یافتن راهکاری برای این سراشیبی نابودی نیست، چند نکته از هزاران ویرانی رخ داده در محیط زیست ایران شمارش می شوند تا ضمن بررسی این نکته که واقعا کشور دیگری  به اندازه ایران به ویرانی و نابودی محیط زندگی اش کوشیده یافت است؟ و دیگر این که هرچه زودتر راهکاری بر این ماجرا یافت شود. این یک حرکت ملی است و همه مردم باید در آن شرکت کنند.

اما گوشه ای از ویرانی محیط زیست در ایران طی سالهای اخیر:

1. قطع درختان گرگان در حجم وسیع مانند: ویرانی پارک ملی گلستان یا قطع سه هزار اصله درخت در جعفرآباد گرگان به بهانه جاده سازی و یا بریدن درختان نهارخوران که این اقدامات منجر به سیل در این مناطق شد. (همشهری آن لاین 15 تیر 87 و 1 تیر 87)
2. آزادراه تهران-شمال که ضمن آوارگی گونه های حیوانی با قطع چندین اصله درخت تهدید بزرگی برای اکوسیستم این منطقه بوده است. (دنیای اقتصاد 14 بهمن 84)
3. قطع درختان و از بین بردن جنگل های کلاردشت و تبدیل آنها به ویلا (1 خرداد 86)
4. منطقه حفاظت شده حله در بوشهر که به دلیل جاده سازی و سد سازی در معرض نابودی قرار گرفته است. (همشهری آن لاین 26 مرداد 87)
5. مناطق حفاظت شده خارک و خارکو که به دلیل تاسیسات نفتی گونه های حیوانی و گیاهی آن در حال نابودی است. (همشهری آن لاین 22 مرداد 87)
6. تهدید دریاچه ارومیه بر اثر ساخت پل و دو نیمه ساختن یک منطقه و از بین رفتن نظم همزیستی گونه های آن. (اعتماد 15 دی 86)
7. تهدید دریاچه پریشان و نابودی نزدیک آن به دلیل ساخت و ساز (مهر 7 بهمن 87)
8. قطع درخت و ساخت و ساز در کاخ سعد آباد (سرمایه 7 مهر 87)
9. قطع درختان کهنسال در شمال کشور به بهانه خرافه پرستی (شمال نیوز 30 دی 87)
10. قطع حدود هشت هزار اصله درخت در پارک جنگلی لویزان (فارس نیوز 23  بهمن 84)

و بالاخره:

1. قطع ده هزار اصله درخت با عمر سیصد سال در سیستان و بلوچستان به بهانه اشتغال زایی برای بانوان(همشهری-6 بهمن 1387)

دریغ است ایران که ویران شود

کنام پلنگان و شیران شود

(شیر و پلنگ ایرانی را که از میان برده ایم، هرچند در این نابودی محیط زیست ایران کنام شیر و پلنگ نیز نمی تواند باشد.)